Vader, moeder, broers, zussen, ooms, tantes, de hele familie van Myrtle Treurniet bespeelt een instrument. En laat het op haar geboorte-eiland Curaçao nu de gewoonte zijn om je heel vaak met familie te omringen. Kun je nagaan wat een vrolijke boel het in huize Treurniet was. Musiceren is Myrtle met de paplepel ingegoten en de vonk die toen oversprong gaat nooit meer uit.

Net als haar oma, pianodocente op het Caribische eiland, raakt Myrtle in de ban van de toetsen. ‘Want met een piano kun je prima solo spelen, terwijl het klinkt als een orkest. Je speelt groots, of juist heel verfijnd, je kunt er alle kanten mee op.’ Ook letterlijk kon ze er alle kanten mee op. Na haar conservatoriumopleiding, waarvoor ze op haar zestiende naar Nederland verhuisde, treedt ze samen met haar echtgenoot op in heel Europa, Zuid-Afrika en Israël. Het besluit om haar hart te volgen en ‘voor de muziek te gaan’ blijkt de juiste.

‘Jezelf in zang en pianospel verliezen is een groot goed’, zegt Myrtle. ‘Je kunt er zo veel emoties en expressie in kwijt, en je raakt anderen. Het betekent een enorme verrijking van je leven. Pianospel draagt bij aan de ontwikkeling van beide hersenhelften. Dat krijg je niet zo maar in de schoot geworpen, maar vereist motivatie en discipline om te oefenen. Als docent vind ik het heerlijk om leerlingen zelf te laten ontdekken wat ze in huis hebben. Eerst denken zij vaak: dat leer ik nooit. Ik complimenteer hen met wat wel lukt en schenk hen het vertrouwen dat het goed komt, dat ze er mogen zijn met hun talenten. Coachen, ondersteunen, motiveren: het is me op het lijf geschreven.’